Koenpad op de schop.
De aanbesteding was rond. Albert, de klussenier, kreeg de opdracht om het enige pand aan het Koenpad te renoveren. Hij bromde wel even; het is allemaal hartstikke scheef maar toen hij hoorde dat het een ontwerp was van een loopbaanbegeleider, nam hij gas terug want dat zijn unieke monumenten en zei hij met volle overgave aan de klus te beginnen. Zeker aan zo’n mooi pad.
Albert is een klusser die alles kan. Timmeren, metselen, schilderen, stuccen, enfin, bedenk het maar. Albert maakt het. En bij alles wat hij maakt is het reuring. Genoeg herrie en gezellig. De eerste dag vroeg hij al of de radio aan mocht. Hij speelt zelf op een Djembe, een Afrikaanse vaastrommel. 
Met die trommels verzorgt hij feestjes en workshops; op zijn klusbus maakt hij hiervoor reclame en daarnaast klust hij. Vind ie leuk en daar heeft hij 5 jaar voor gestudeerd, zegt hij.
En zo begon het.
Eerst de belangrijke elementen van het pad in veiligheid brengen.
Het Koenpad is nu even een anonieme straat geworden. Maar…Albert beloofde na te denken over een mooiere paal voor het straatbordje. Ben benieuwd, want creatief is hij zeker.
Allereerst moest er een container komen. Via Praxis geregeld en besteld voor dinsdagochtend 11 augustus.
Toen onze reis met Joke en Piet naar het Van Gogh museum niet doorging heb ik het bezorgen van de container een dag vervroegd, dan kon ik al wat voorbereiden en rommel opruimen, want die container was groot genoeg voor meer dan het afval van het fietsenhok. Dacht ik.
Leuke ervaring: Ik belde naar de klantenservice van Praxis Kluscontainer en zei: ik heb een gunst nodig. Theo, aan de andere kant van de lijn reageerde zeer alert: ‘dan moet je bij mij zijn’. Ik had er niet op gerekend, ik was even stil en zei: ‘geweldig’, een mooi begin van de dag’.
En zo was het direct geregeld. Hij had zelfs een container van 4 kubieke meter (i.p.v. 3 die ik had besteld) voor 3 tientjes meer. Zo gedaan. Ik blij, nog iets meer ruimte voor afval. Want……Jurn had met Elke afgesproken dat hij de parketvloer op haar kamer eruit zou halen en dat ze een mooie nieuwe vloerbedekking zou krijgen. Lief toch ?: MAAR WEET JE WEL HOEVEEL TROEP ZO’N UITGEBROKEN VLOERTJE GEEFT ? Nou, een heleboel, dus ik blij met een extra kubieke meter container.
Je kunt wel een container bestellen, maar dan is die nog niet bij ons achter aan de poort van het Koenpad. Het Kuiperstraatje is smal, auto’s staan op de stoep geparkeerd en het is al eerder gebeurd dat een vrachtwagenchauffeur mopperde dat hij er zo moeilijk kon komen. Dus ik al rondgekeken waar die container kon komen voor het geval hij niet bij onze poort kon komen. Ik besloot dat ik hem op het De Pontplein zou laten neerzetten als het niet ging lukken. Terwijl ik terugliep van daar naar huis kwam de vrachtwagen er al aan.
Wat een chauffeur. Hij vond het leuk om op de millimeter de Kuiperstraat door te gaan, stoppend bij ongeveer elke autospiegel om vervolgens op het eind te keren, een keer vooruit, een keer terug, en de container ongeveer 10 centimeter van de muur neer te zetten. Bij al dat gemanoeuvreer bleef hij vrolijk, hij was heel vriendelijk en vertrok weer, zwaaiend, met goede moed.
Zijn kunst om te manoeuvreren deed me denken aan je oom Wil, die ik eens met een aanhanger achteruit de oprit op heb zien rijden toen jullie nog in de Julianastraat woonden. Geweldig als je dit kunt.
Maar ja, ook onder vrachtwagenchauffeurs heb je mensen die graag mopperen, dus bij ons achter ging het wel eens niet zo goed. Deze chauffeur had dit virus gelukkig niet.
Vooruit dus, aan de slag met het vullen van de container. Ik had een heleboel oude dakpannen, waarmee ik niemand blij kon maken, die ik alvast wilde wegwerken. Dat heb ik gedaan en een zeil over de container gelegd want ik wil toch graag voorkomen dat de buurt ook grof vuil gaat storten in de container. Dan blijf ik met mijn rotzooi zitten
Tussendoor, even een raar praatje, over iets dat een beetje sinister is.
Ik was ook blij dat we nu gingen verbouwen omdat op de plek waar de oude dakpannen lagen de toekomstige plekken komen van de kattenbegraafplaats. Dat is nu een zootje. Kijk maar. 
Door deze verbouwing komt er weer plaats voor twee nieuwe grafjes: eentje voor Ghandi, poes van de buren en eentje voor Sofie, poes van Meike en Jelte (waar Ragna trouwens voor zorgt, maar dat schijnt normaal te zijn in gezinnen).
Gelukkig leven beide poezen nog; ze zijn erg gezellig. Ghandi wordt trouwens wel oud.
Ik ga er alvast een opgeknapt meditatief hoekje van maken.
Deel 3
Maar eerst het echte werk. Om te beginnen koffiedrinken met Albert en zijn maat Guido. Albert had gevraagd of ik koffiemelk in huis had, anders bracht hij dat zelf wel mee.
Bij de koffie een plan de campagne gemaakt. Er moet natuurlijk gesloopt worden voordat er weer gebouwd kan worden en ik heb aangegeven dat die dakpannen hoge prioriteit hadden. Ik kan zelf ook spullen naar de stort brengen maar dakpannen liever niet: ze zijn zwaar, geven rood af en ze zaten vol met mos en ander groeisel. Het maakte hun niet uit wat er eerst in de container ging.
Wat was het warm. De kraaien vielen van het dak, hoor ik mijn moeder nog zeggen.
Pannen van dak af halen en in de container gooien is zwaar werk, dus nu was het zweten voor de boys. Ik had natuurlijk ook een zware taak hierdoor: Ik moest de voorraad frisdrank in de koelkast bijhouden.
Gelukkig bleven ze goedgehumeurd. We hebben nog even een lijntje gemaakt van drie: Guido gooide van het dak de pannen naar Albert, Albert gooide ze naar mij en ik mocht ze de container inwerken.
Toen alle dakpannen eraf waren bleek waar ik bang voor was: 
De container was vol.
Maar er was nog een heleboel hout dat van het dak moest. Dat hebben we voorlopig maar even tegen de schutting gezet voor later transport naar de stort.
Erg mooi ziet de aanvliegroute naar het Koenpad er niet uit.
Maar, zo lukte het wel om de eerste dag al het dak volledig te verwijderen.
De container kon dicht 
En ik kon het transportbedrijf bellen dat ze hem konden ophalen. Dat zou morgen gebeuren of overmorgen. Lastig, want ik moest er natuurlijk weer voor zorgen dat die vrachtwagen bij onze poort kon komen. Dus heb ik de buurtjes ingelicht dat ik onze auto bij hun voor de deur zou zetten en ik heb een huiscontainer aan de overkant gezet om te voorkomen dat iemand daar zou gaan parkeren.
Dat laatste was een goede zet. Twee dagen later hoorde ik de vrachtwagen achter de poort bezig. Inderdaad…… met diezelfde chauffeur en hij vertelde dat hij de bocht had kunnen maken door de container opzij te zetten. Ik was helemaal opgelucht.
Intussen waren Albert en Guido aan de slag gegaan met het repareren van het skelet van de fietsenstalling. Het opbouwwerk kon beginnen.
En omdat het misschien zou gaan onweren toch maar even het straatnamenbord op een veilger plek gehangen
Deel 4
Het opbouwen ging in een lekker tempo. Houten platen aanbrengen en de dakplaten op maat zagen en aanbrengen
Ik had al verteld dat er nog zoveel afval was naast de grote container. Vandaag een aanhanger gehuurd en met Ragna en Elke naar de stort met een volle kar afvalhout.
Ocharm Elke. Zij als echte uitslaapster werd verwacht om 08.30 uur aan de poort te zijn om de aanhanger mee te vullen. Maar…..ze was er. Wat kan dat meisje sjouwen. En gezellig. Ze is ook een echte krachtpatser. Ragna trouwens ook. Ragna en Elke hebben al het sjouwwerk gedaan. En dat niet alleen. Ragna heeft voor het eerst in haar leven met een aanhanger gereden. En hoe. Bij de Stort zei ik tegen haar : ‘als je nou zus en zo rijdt, dan hoef je niet te keren en kun je zo weer uitrijden’. Mooi niet, zij reed de auto met aanhanger rechtdoor om vervolgens die kar ‘gewoon’ achteruit naar de container te brengen. Het is niet mijn verdienste maar zo word je als vader toch wel trots. Ze kreeg applaus van het personeel dat er stond.
Zul je vragen: ‘en jij dan?’. Ik was erbij. Maar ik loop met mijn rechterarm in een sling omdat ik een ‘frozen shoulder’ heb. Althans, dat denk ik en ik heb het jaren geleden al eerder gehad. Dat betekent dat het kapsel in mijn schouder ontstoken is en dat bepaalde bewegingen heel pijnlijk zijn. Dus draaide ik vandaag mee op halve kracht en dat vind ik – in alle bescheidenheid – nog best een heleboel. Je moet ook niet het belang onderschatten van de aanmoediging en daar ben ik – al zeg ik het zelf – best goed in.
Morgen ga ik een afspraak maken met de fysiotherapeut. Ik heb intussen besloten er niet chagrijnig van te worden: als je niet veel kunt, dan hoef je ook niet veel, denk ik dan maar. Gewoon een paar sterke meiden charteren en het komt allemaal dik voor mekaar. Want we hebben nog een tweede ronde naar de stort gedaan. Met de parketvloer uit de kamer van Elke en een koelkast en een vriezer van Ragna, die overigens ook door Ragna en Elke ‘eventjes’ van de aanhanger in de container werden gezet. Supermeiden. Vervolgens nog met de aanhanger een bureau opgehaald in Riel en een slaapbank aan de Hart van Brabantlaan. Super productieve dag.
Intussen was die arme Albert in z’n eentje bezig aan het fietsenhok. Hij wilde vandaag de zijstroken aan het dak maken.
Dat kon niet klaargemaakt worden want de stroken waren niet op voorraad bij Hornbach en dus moet de rest nog even wachten. Wordt volgende week.
Albert wilde ook de dakgoten gereed hebben. Dat is wel gelukt. Compleet met wateropvang in een ton.
En zo nadert de renovatie van het pand aan het Koenpad zijn voltooiing.
Dan rest er nog een gewichtige vraag. Hoe en waar gaan we het straatnamenbordje bevestigen als het fietsenhok klaar is. We weten het nog niet. We gaan gerenommeerde archtitectenbureau’s uitnodigen om met een ontwerp en een aanbesteding te komen. Als je zelf suggesties hebt, Koen, dan horen we die graag. Intussen denken we natuurlijk zelf ook diep, diep na.
Komt vast helemaal goed.
Eindschot
Albert zijn werk zit erop. De zijschotjes en de goten heeft hij aangebracht en de afwatering is geregeld. 
Nu ga ik zelf aan de slag. Ik moet nog wat kleinere dingen afwerken, nog wat kwasten, heel veel opruimen en het tuintje in die hoek fatsoeneren. Dat is nog een hele klus, want het is daar echt een zooitje. Maar ik heb er zin in.
En ik ga natuurlijk de poezenbegraafplaats weer helemaal mooi maken.
Provisorisch heb ik het straatnamenbordje weer op zijn oude plek aangebracht. Tot er een beter idee is. Ik heb er al wel enkele maar bij een idee hoort ook een uitvoeringsplan en daar schort het nog even aan. Daar heb ik trouwens wel vaker last van.
En dat idee was er. Het kwam van Marijke. Een mooie plek vinden we. Wij zien het bordje en zij ook.
Bedankt voor het meelezen. Ik vond het leuk om te doen. Heb er met Albert ook veel plezier over gehad. Ik zei hem soms wel eens als hij niet tevreden was: ‘kijk uit, want als het niet goed is zet ik het zo op de website van Koen’ en dat werkte, dat zul jullie snappen.
