Buitenlands avontuur 1992.
We hadden al een aantal kampeervakanties doorgebracht in Nederland tot we in 1992 besloten eens een keer naar het buitenland te gaan. Dat was nogal wat. Tot dat moment hadden Joke en Piet en Marijke en ik telkens voordat we op vakantie gingen vooraf een uitgebreide verkenning gedaan omdat jij natuurlijk op de camping met je rolstoel uit de voeten moest kunnen.
We gingen het anders aanpakken. We hebben een camping gezocht in Frankrijk. In campinggidsen natuurlijk want er was nog geen internet. We kwamen uit bij een camping aan de Loire, in Suevre bij Blois en Bart, Jurn en ik zijn toen vooruit gegaan als kwartiermakers, met een Opel Kadetje, een automaat, dat zij de ‘turkenbak’ noemden.
We hebben alle tenten opgezet en de vouwwagen en twee dagen later kwam jij met de anderen. Je rolstoel stond in een bakkie met een puntdeksel, een aanhangertje dat Jos hoogstpersoonlijk had gemaakt.
Camping de la Grenouillère. We hebben daar veel gedaan. Bijzonder was het om de kerncentrale te bezoeken die daar vlakbij aan de Loire staat. In een kasteel in Blois zagen we ruiters in middeleeuwse kledij en…..
We bezochten natuurlijk het kasteel van Chambord. Het was daar niet simpel om jou naar boven te krijgen; er was nl. geen lift. Een stukje naar beneden lukte ons nog wel.
maar omhoog over die grote beroemde trappen was toch even andere koek. Niet voor de medewerkers daar, want die sjouwden jou met rolstoel en al met z’n vieren naar boven. Dus aan de top.
Het was een gezellige camping, met een gracht met vissen die gevangen mochten worden en een mooi en drukbezet sportveld, zo aantrekkelijk dat enkelen van ons weigerden met welk uitje dan ook mee te gaan. Enkele jaren geleden zijn wij nog een keertje terug geweest en de camping is nu niet meer zo leuk. Veel vakantiehuisjes, ook in kunststof, minder plaatsen voor tenten.
En toen met Ragna naar Parijs. Zij had afgesproken om met het gezin van een vriendin op vakantie te gaan en daarom moest ze eerder terug. Nadat we haar hadden afgezet op Gard du Nord zijn we de stad ingegaan en Jurn heeft jou de steile helling van Montmartre opgeduwd. Als beloning werd hij later opgetild door een straatacteur die vond dat Jurn verplaatsen naar een ander paaltje wel in zijn act paste.
We hadden een mooi kampement, met 5 tenten en een vouwwagen; jij had je eigen tent, je rolstoel kon in de voortent staan.
Het was leuk tot de laatste dag. Toen we moesten opbreken en het de nacht ervoor had geregend. Die lekkere zwarte bosgrond zat op alle tenten. Dat was thuis poetsen geblazen.
Maar zover waren we nog niet. Onderweg naar huis kregen we een lekke band aan het bakkie. Langs de snelweg, doodeng, want er werd oerend hard gereden. Via de ANWB is er een depanneur gekomen en met alle zwaailichten aan heeft die dappere man het bandje verwisseld. Pfff, wat een avontuur. Een buitenlands avontuur, wel een mooie herinnering.